آرزوهای محال

کاشکی آخر این سوز بهاری باشد

کاشکی در بغلت راه فراری باشد

کاشکی آب شود یخ غرور قلبت

کاشکی در جاده ی امید،سواری باشد

کاشکی باز بروید گل از این سنگ یخی

کاشکی باز دلم صاحب یاری باشد

کاشکی گم بشویم در دل کوهستانها

کاشکی قرص رخت ماه شب تاری باشد